Gallery
0

പിതൃസ്മരണ

ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേരും ഒരു വ്യവസ്തിതിയുടെയോ, സ്ഥാപനത്തിന്റെയോ പേരും പരസ്‌പര പൂരകങ്ങളായിത്തീരുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം ചരിImage may contain: one or more people, eyeglasses, sunglasses and closeupത്രത്തിലാകട്ടെ, വർത്തമാനകാല സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളിലാകട്ടെ, സാധാരണമാണ്. പത്രാധിപർ കെ. സുകുമാരന്റെ സാരഥ്യത്തിൽ, കേരളകൗമുദി മലയാളിയുടെ സാമൂഹിക- രാജനൈതിക ജീവിതത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ അവഗണിക്കാനാവാത്ത ശബ്‌ദമായിക്കഴിയുമ്പോഴേക്കും, ഒരു പക്ഷെ മറ്റു പലരെയുംപോലെ, എന്റെ വാപ്പായും ആ രൂപകല്‌പനയുടെ ഭാഗമായിത്തീർന്നിട്ടുണ്ടാവാം.

ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ ഭാഗമായി, ഗേറ്റിനെ താങ്ങിനിറുത്തിയിരുന്ന രണ്ട് കോൺക്രീറ്റ് തൂണുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തൂണിനു ചുവട്ടിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക്‌ പടർന്നു കയറിയിരുന്ന ബൂഗൻവില്ലിയാ തലപ്പുകൾ ഗേറ്റും കടന്ന്, എതിർ ദിശയിലെ തൂണിനു മുകൾ വരെ എത്തി നിന്നിരുന്നു. ചെടിപ്പടർപ്പു നിറയെ മാനത്തേക്കു നോക്കി നിൽക്കുന്ന പർപ്പിൾ നിറത്തിലെ പൂക്കൾ. ഒരു തൂണിനു പിന്നിൽ, പൂക്കൾക്കും മീതെ മെറൂൺ നിറത്തിൽ ഒരു മീറ്റർ സ്‌ക്വയർ സമചതുരത്തിൽ ഒരു ഫലകമുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങളിൽ രണ്ടുവരിയായി കേരളകൗമുദി എന്ന എഴുത്തും.

കരീമണ്ണൻ മലഞ്ചരക്ക് വ്യാപാരം നടത്തിയിരുന്നത്‌ ചന്തമുക്കിലെ ഒരിരുനില കെട്ടിടത്തിലായിരുന്നു. അവിടെ കരീമണ്ണനൊപ്പമായിരുന്നു വാപ്പായുടെ ഇരിപ്പ് മിക്കവാറും. അതിന്റെ പെന്റ്ഹൗസിലും ഉണ്ടായിരുന്നു നഗരവാസികളുടെയാകമാനം ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ച് കേരളകൗമുദി എന്ന ഹോർഡിംഗ്.

അതുകൊണ്ടാവാം, എനിക്ക്‌ ഓർമ്മ വയ്ക്കുന്നതു മുതൽ, കൊട്ടാരക്കരയിലെങ്ങും വാപ്പാ കേരളകൗമുദി ഷാഹുൽ ഹമീദ് എന്നറിയപ്പെട്ടത്. പിൽക്കാലത്ത് അത് ലോപിച്ച് കേരളകൗമുദി മാത്രമായി. കൊട്ടാരക്കര സ്റ്റാൻഡിൽ ബസിറങ്ങുന്ന യാത്രക്കാരൻ ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവറോട് കേരളകൗമുദി എന്നുപറഞ്ഞാൽ മറുചോദ്യം വരും. ‘ആപ്പീസിലോ, വീട്ടിലോ’ എന്ന്.

എൺപത്തിനാലാം വയസിൽ, ഒരു രാത്രി, വാപ്പാക്കു ഹൃദയാഘാതമുണ്ടായി. രണ്ടടുത്ത ബന്ധുക്കൾ വാപ്പായെ കൊല്ലത്ത്‌ ശങ്കർ ഷഷ്ട്യബ്ദപൂർത്തി മെമ്മോറിയൽ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. അനിയത്തിയെ വിളിച്ചു വിവരമറിയിച്ച ശേഷം, ഉറക്കമൊഴിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നു പറഞ്ഞ്‌ അവർ അപ്പോൾ തന്നെ കൊട്ടാരക്കരയ്ക്കു മടങ്ങി. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ അനിയത്തിയും, ഭർത്താവ്‌ മുഹമ്മദലിക്കായും എത്തുമ്പോൾ, വീട്ടിലേക്ക്‌ ചന്തയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരുമായിരുന്ന അയിഷായിത്താത്തായുടെ മകൻ സിറാജ്‌, തീവ്ര പരിചരണ വിഭാഗത്തിനു മുൻപിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഉറക്കംതൂങ്ങുന്നു. എനിക്ക്‌ കൊച്ചിയിലേക്കേ വിമാനം കിട്ടിയുള്ളൂ. ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോൾ നേരം ഉച്ച. അപ്പൊഴേക്കും വാപ്പായെ ‘പേഷ്യന്റ്‌ റൂമി’ലേക്ക്‌ മാറ്റിയിരുന്നു.

പതുക്കെപ്പതുക്കെ വാപ്പായുടെ പ്രകൃതത്തിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരേ വിഷയം തന്നെ, മിനിട്ടുകൾ ഇടവിട്ട്‌, വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിക്കുക, കുട്ടികളെപ്പോലെ പിടിവാശി കാട്ടുക – ഇപ്പോൾ എറണാകുളം ലിസി ആശുപത്രിയിലുള്ള ഹൃദ്രോഗവിദഗ്ദ്ധൻ ഡോ. ജാബിർ അന്ന് കൊട്ടാരക്കര വിജയാ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു രോഗി എന്നതിലുപരി, ഒരു കുടുംബാംഗമെന്ന പരിഗണന വാപ്പാക്കു നൽകിയിരുന്നു. വാപ്പായുടെ തലച്ചോറിനെ ഡിമെൻഷ്യ ബാധിച്ച് തുടങ്ങിയെന്ന് അദ്ദേഹമാണെന്നോട് പറഞ്ഞത്.

കൊട്ടാരക്കരയിലെ ജനജീവിതത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് വാപ്പാ സാവധാനം പുറത്താവുകയായിരുന്നു. മനസ്സെത്തുന്നിടത്ത്‌ ശരീരമെത്തുന്നില്ല എന്നു വകവെച്ചുകൊടുക്കാൻ എന്നിട്ടും വാപ്പാ തയാറായില്ല. ഒരിക്കൽ റോഡുമുറിച്ച് കടക്കവെ വാപ്പായെ സ്‌കൂട്ടർ തട്ടി, ഇടതു ചുമലിലെ എല്ല് പൊട്ടി. തുടർന്നുണ്ടായ ഇടതുകൈയുടെ ബലക്ഷയം മരണം വരെ തുടർന്നു.

വിവരമറിഞ്ഞ് വാപ്പായെ കാണാൻ കേരളകൗമുദിയിൽ നിന്ന് പത്രാധിപരുടെ ചെറുമകൻ, ഇന്ന് ചീഫ്‌ എഡിറ്ററായിരിക്കുന്ന, ദീപു രവി വന്നിരുന്നു. വാപ്പായുടെ രണ്ടു കൈകളും കൂട്ടിപ്പിടിച്ചാണു ദീപു യാത്ര പറഞ്ഞത്‌. ദീപു പൊയ്‌ക്കഴിഞ്ഞ് വാപ്പാ എന്നോട് പറഞ്ഞു: ‘നീ കണ്ടോ, ഞാനിപ്പോഴും കേരളകൗമുദി ഷാഹുൽ ഹമീദ് തന്നെയാണ്.’

ഉമ്മയും ഏറെക്കുറെ കിടപ്പിലായിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ണെത്താദൂരത്ത്‌. എറണാകുളത്തു താമസിക്കുന്ന അനിയത്തിയും,‌ മുഹമ്മദാലിക്കായും രണ്ടാഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും വരും. ചിലപ്പൊഴൊക്കെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കൊട്ടാരക്കര താമസിക്കും. ഇതിനിടെ സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന കരിമണ്ണനെയും, പത്രത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിൽ തന്റെ വലംകൈയായിരുന്ന, കൊട്ടാരക്കരക്കാർക്കു മുഴുവൻ ‘പഞ്ചാരമാമാ’ ആയിരുന്ന, മുഹമ്മദ്‌ ഹനീഫയെയും വപ്പാക്കു നഷ്‌ടമായി. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഏഴു മണിക്ക്‌ ഞാൻ ഫോണിൽ വിളിക്കുമായിരുന്നു. പൊയ്പ്പോയ കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ പങ്കിടാൻ അപൂർവം ചില സുഹൃത്തുക്കൾ അപ്പോഴും വാപ്പായെ തേടിയെത്തി. അക്കൂട്ടത്തിൽ ഞാൻ നന്ദിപൂർവം സ്‌മരിക്കുന്നത് തലമുതിർന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് ആർ. ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയെയും, സർവ്വീസിൽ നിന്ന് വിരമിച്ച പ്രഭാകരൻ പിള്ള സാറിനെയും (സെയിൽസ്‌ ടാക്സ്‌), ശശിച്ചേട്ടനെയും (ആർ ടി ഒ), പിന്നെ അന്തരിച്ച തങ്ങൾകുഞ്ഞ് മുസല്യാരുടെ മൂന്നാം തലമുറക്കാരായ ഇല്യാസിനെയും, നിസാറിനെയുമാണു.

ഒരു ‘ലാർജർ ദാൻ ലൈഫ്‌’ മാനത്തിൽ ജീവിച്ച വാപ്പാക്കു താൻ ഒറ്റപ്പെടുന്നുവെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. കിടപ്പിലായിരുന്നെങ്കിലും ഉമ്മയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം വാപ്പാക്കു ഒരു ബലമായിരുന്നു. അതിനിടെയുണ്ടായ ഉമ്മയുടെ ദേഹവിയോഗം വാപ്പായെ ശരിക്കും ഏകാകിയാക്കി. അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞ അനിയത്തിയും, മുഹമ്മദാലിക്കായും വാപ്പായെ അവരുടെ എറണാകുളത്തെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ വീട്ടിൽ വച്ചാണ് വാപ്പാ കണ്ണടയ്‌ക്കുന്നത്.

ജൂലൈ 8 ഒരു വ്യാഴാഴ്ചയായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ ഡസ്ക്ടോപ്‌ മോണിട്ടറിനു മുന്നിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ്‌, പിന്നിലെ വലിയ ഫ്രെഞ്ച്‌ ജനാലയ്ക്ക്‌ മറതീർത്തിരുന്ന വെനീഷ്യൻ ബ്ലൈന്റ്‌ മുകളിലേക്കുയർത്തി പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ, താഴെ അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ച്‌ വാഹനങ്ങൾക്ക്‌ ഇടമുള്ള പാർക്കിംഗ്‌ ലോട്ടിൽ ഒരു സ്ലോട്ട്‌ പോലും ഒഴിവില്ല. ഇരു ദിശകളിലേക്കും നീണ്ടുപോവുന്ന, നഗരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ചോരക്കുഴലുകൾക്കു നടുവിലെ പുൽമേടിനും, നിരനിരയായി നിൽക്കുന്ന മരത്തലപ്പുകൾക്കുമപ്പുറം കടൽ തിമിർക്കുന്നു, യൗവ്വനം എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ട മദ്ധ്യവയസ്ക്കയുടെ തുളുമ്പുന്ന ഡബിൾ ചിൻ പോലെ. പൊടുന്നനെ എനിക്കു ചുറ്റും വാപ്പാ പതിവായി ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്ന പൗഡറിന്റെ സുഗന്ധം. വാപ്പായുടെ വിയർപ്പിനു അപ്പോൾ മാത്രം മരത്തിൽ നിന്നു പറിച്ചെടുത്ത ഓറഞ്ചിന്റെ മണമായിരുന്നു, അതിൽ ‘ക്യൂട്ടിക്യൂറ’യുടെ പങ്ക്‌ എത്രയുണ്ടെന്നറിയുമായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ കൂടി. പത്താം തരം ജയിച്ച്‌, താമസം ജസ്യൂട്ട്‌ പാതിരിമാർ നടത്തിയിരുന്ന കോളജ്‌ ഹോസ്റ്റലിലേക്കു മാറും വരെ, വാപ്പാ മാറിയിട്ട ബനിയൻ തലയിണമേൽ വിരിച്ചാണു ഞാൻ ഉറങ്ങുമായിരുന്നത്‌. എനിക്കെന്തോ വല്ലായ്ക തോന്നി. വാഷ്‌റൂമിൽ പോയി മുഖം കഴുകി മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ സെൽ ഫോൺ നിർത്താതെ ശബ്ദിക്കുന്നു. അൽപ്പം ഈർഷ്യയോടെയെങ്കിലും ഫോണെടുത്തപ്പോൾ മറുതലയ്ക്കൽ മുഹമ്മദലിക്ക. മൂപ്പർ വെറുതെ അങ്ങനെ വിളിക്കാറില്ല. ഒരു നിമിഷം ഉള്ളൊന്നു കാളി. ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത്‌ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. എപ്പൊഴാണെത്താൻ പറ്റുക എന്ന് മടക്കിവിളിച്ചറിയിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഞാൻ ഫോൺ വച്ചു. ഇ എസ്‌ പി-യെക്കുറിച്ച്‌ വായിച്ചറിവേ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഇപ്പോൾ..

കൊട്ടാരക്കരയിൽ വാപ്പായുടെ തലമുറയിൽപ്പെട്ട ആരും ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ളതായി അറിയില്ല. അടുത്ത തലമുറയിൽപ്പെട്ടവർക്ക്‌ വാപ്പായെ ഓർത്തിട്ട്‌ കാര്യവുമില്ല. ഇന്ന് കൊട്ടാരക്കരയിലെ മിക്കയാളുകൾക്കും കേരളകൗമുദി ഷാഹുൽഹമീദ് എന്ന മേൽവിലാസം തന്നെ അപരിചിതമായിരിക്കുന്നു.

കൊട്ടാരക്കര ഇന്നത്തെപ്പോലെ തിരക്കുപിടിച്ച നഗരമാവുന്നതിന് മുമ്പുള്ള കാലം. തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള ചുവപ്പും മഞ്ഞയും പെയിന്റടിച്ച ഫാസ്റ്റ് പാസഞ്ചറിൽ കയറുകയെന്നത് വിമാനത്തിൽ കയറുന്നതിൽ കുറഞ്ഞൊന്നുമായിരുന്നില്ല അന്ന്. തിരുവനന്തപുരത്ത്‌ മുൻപും പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉമ്മ പറഞ്ഞു. എനിക്കു പക്ഷേ ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വാപ്പായുടെ കൈവിരലിൽ തൂങ്ങിയുള്ള ആ യാത്ര ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ഓർമ്മയിലുണ്ട്‌. പശ്ചിമജർമ്മനിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്‌ത കേരളകൗമുദിയുടെ ആദ്യത്തെ റോട്ടറി പ്രസ് ഉദ്ഘാടനമായിരുന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥിയോ, തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തിലെ മുൻ ദിവാനായിരുന്ന സി പി രാമസ്വാമി അയ്യരും. ചെന്തെങ്ങും കുരുത്തോലയും കൊണ്ട് അലംകൃതമായ വെള്ളമണൽ വിരിച്ച അങ്കണം. വർണാഭമായ പൂക്കളും കുഴലിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ലൈറ്റുകളും കൊണ്ട് മോടിപിടിപ്പിച്ച പന്തൽ. എന്നെ കുമാരനമ്മാവന്റെ (സഹ-പത്രാധിപരും, ലോക്സഭാംഗവും, പി എസ്‌ സി ചെയർമാനുമായിരുന്ന എം കെ കുമാരൻ) മകൻ ഭദ്രനെ ഏൽപ്പിച്ച്‌, വാപ്പാ ഒരുക്കങ്ങളുടെ നടുവിലേക്ക് പോയി. ഭദ്രനാണ് ആ വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ അപരിചിതനായ എന്നെ കൊണ്ടുനടന്നത്. കുമാരനമ്മാവന്റെ മകൾ ചന്ദ്രലേഖ ചേച്ചിയെയും, ഭദ്രനു താഴെയുള്ള അനിയനെയും, പിന്നെ പത്രാധിപരുടെ ഇളയ മകൻ രവിയെയും ഒക്കെ അന്നു പരിചയപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ അടുക്കളയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തെ ചാമ്പ മരത്തിൽ പഴുത്തുലഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന കായ്കളുടെ തുടിപ്പായിരുന്നു രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ കവിളുകൾക്ക്‌. വെളുത്ത തലപ്പാവൊക്കെ വച്ച്‌, ലേശം സ്തൈണച്ചുവയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, മൂർച്ചയുള്ള കത്തി കൊണ്ട്‌ ഒരേ ഘനത്തിൽ മുറിച്ചുവച്ച ഉരുളക്കിഴങ്ങ്‌ കഷണങ്ങൾ പോലെ ‘ക്ലിപ്ഡ്‌ ആക്സന്റിൽ’ അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു. എനിക്കൊരക്ഷരം മനസ്സിലായില്ല. മടങ്ങി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അർദ്ധരാത്രിയായിരുന്നു. പിന്നെയും എത്രയോ ദിവസം ആ യാത്രയുടെ ഓർമ്മ ഒരു ഹരം പോലെ മനസിൽ കൊണ്ടുനടന്നു.

എനിക്കു പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌, വാപ്പാ ഒരു തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ആളാണെന്ന്. വാപ്പായുടേതു പോലെ ഹൃദ്യമായ ചിരി ഞാൻ മറ്റാരിലും കണ്ടിട്ടില്ല. പാൽപ്പതയുതിരുന്ന ആ നിരയൊത്ത പല്ലുകൾ, എല്ലാ ടൂത്ത്പേസ്റ്റ്‌ പരസ്യ മോഡലുകളെയും അസൂയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. വാപ്പായുടെ ചിരിയാണെങ്കിലോ, ഇരിക്കുന്ന മുറി മുഴുവൻ പ്രകാശം പരത്തുന്നതോടൊപ്പം, ചുറ്റുമുള്ളവരിൽ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഇന്നു നാം ശ്രീലങ്ക എന്നുവിളിക്കുന്ന ചെറിയ ദ്വീപ് സിലോൺ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കാലം. അന്ന് സിലോൺ സമ്പന്ന രാജ്യമായിരുന്നു. മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ സിലോണിലേക്കുള്ള ഭക്ഷ്യവസ്‌തുക്കളുടെ കയറ്റുമതി ലൈസൻസ് വാപ്പാക്കു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കൊട്ടാരക്കരയിൽ നിന്ന് ചരക്കുകൾ ട്രെയിൻ മാർഗം ധനുഷ്കോടിയിലേക്ക് കയറ്റി അയയ്‌ക്കും. അവിടെനിന്ന് കടൽമാർഗമാണ് സിലോണിലേക്ക് പോയിരുന്നത്. അറുപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലെപ്പോഴോ ആണ്, ധനുഷ്കോടിയിൽ വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടായതിനെത്തുടർന്ന് ഗതാഗതം പൂർണമായും നിലച്ചു. അയച്ച ചരക്കുകൾ ധനുഷ്കോടി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കെട്ടിക്കിടന്നുപോവുകയും, വാപ്പാക്കു ഭീമമായ സാമ്പത്തിക നഷ്‌ടമുണ്ടാവുകയും ചെതു. ആത്മവിശ്വാസം കൈവിടാതെ, തന്റെ പ്രകാശം പരത്തുന്ന പുഞ്ചിരിമാത്രം കൈമുതലാക്കി വാപ്പാ ‘കൊളംബോ’യിൽ വിമാനമിറങ്ങി. ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ തന്നെ സിലോണിലെ വ്യാപാര സഹകാരിക്ക് വാപ്പായെ ഇഷ്‌ടമായി. അങ്ങനെ നഷ്‌ടത്തിന്റെ പകുതി ഏറ്റെടുക്കാൻ അദ്ദേഹം തയാറായി. കൈനിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായാണ് വാപ്പാ തിരികെ വന്നതെന്ന് ഉമ്മ പറയും. അന്ന് അദ്ദേഹം വാപ്പാക്ക്‌ സമ്മാനിച്ച, നീല ഇനാമലിൽ സുവർണ അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ട്‌ വാപ്പായൂടെ പേരെഴുതിയ മോതിരം അമൂല്യമായ പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഞങ്ങളിന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു.

വിയറ്റ്നാം യുദ്ധവും, ചൈനയിലെ സാംസ്കാരിക വിപ്ലവവും റോയിട്ടേഴ്സിനു വേണ്ടി റിപ്പോർട്ടു ചെയ്ത എം ശിവറാം ഒരിക്കൽ എന്റെ ഹീറോ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെയാണു ഞാൻ കേരള കൗമുദിയിൽ ട്രെയിനി ആയി ചേരുന്നത്‌. ഊണു കഴിഞ്ഞ്‌ ഒരു ദിവസം ഞാൻ പത്രമാഫീസിലേക്ക്‌ വരുമ്പോൾ ഗേറ്റിങ്കലുണ്ട്‌ നിൽക്കുന്നു ബാലയണ്ണനും (പ്രസിദ്ധീകരണം നിലച്ചു പോയ ‘കൗമുദി’ വാരികയുടെ പത്രാധിപരും, മുൻ ലോക്സഭാംഗവുമായിരുന്ന കെ ബാലകൃഷ്ണൻ), വേണുവണ്ണനും (കേരള കൗമുദി പത്രാധിപ സമിതിയിലെ തലമുതിർന്ന അംഗമായിരുന്ന ജി വേണുഗോപാൽ). ഞാൻ നടന്നടുത്തു ചെന്നപ്പോൾ
വേണുവണ്ണൻ പറഞ്ഞു, ബാലാ, നമ്മളിപ്പോൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയ സിനിമാക്കാരൻ ഇവനാണു. തലേന്നത്തെ പത്രത്തിന്റെ ഫിലിം പേജിൽ, അന്ന് ‘ശ്രീകുമാറി’ൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഹാർപ്പർ ലീയുടെ ‘റ്റു കിൽ എ മോക്കിംഗ്‌ ബേഡി’നെക്കുറിച്ച്‌ ഞാനൊരവലോകനം എഴുതിയിരുന്നു. അതായിരുന്നിരിക്കണം വിഷയം. ‘ഇവനാരെടാ’ എന്ന മട്ടിൽ ബാലയണ്ണൻ എന്നെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. എന്റെ നിസ്സഹായത മനസ്സിലാക്കിയ വേണുവണ്ണൻ വീണ്ടും ഇടപെട്ടു: ഇവൻ നമ്മുടെ കൊട്ടാരക്കര ഷാഹുലിന്റെ മകനാണു. പൊടുന്നനെ ബാലയണ്ണന്റെ മുഖം വിടർന്നു. തോളത്ത്‌ കൈ വച്ച്‌, എന്നെ തീരെ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ടതാണെന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്നു സംസാരിക്കും മുൻപ്‌ എന്തോ ആലോചിക്കാനെന്ന പോലെ ബാലയണ്ണൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, പിന്നെ പറഞ്ഞു, നിന്റെ വാപ്പാ തന്ന അഞ്ഞൂറു രൂപ മാത്രമായിരുന്നെന്റെ മൂലധനം, കൗമുദിയുടെ ആദ്യ ലക്കമിറങ്ങുമ്പോൾ.

അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ഉമ്മയെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. ഉമ്മാക്കറിയില്ല. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ്‌, ഉമ്മ കൊടുത്തയച്ച ഏത്തക്കായ നുറുക്കും, ചക്കച്ചുള വറുത്തതുമായി വാപ്പാ, സ്റ്റാച്യൂ റസ്റ്റ്‌റന്റിലെ എന്റെ ഇരുപത്തിയാറാം നമ്പർ മുറിയിൽ വന്നപ്പോഴും ഞാൻ ചോദിച്ചു. എന്റെ ചോദ്യം വാപ്പാ കാര്യമായെടുത്തില്ല, അര്‍ത്ഥഗർഭമായ ആ പതിവ്‌ ചിരി മാത്രം.

രാജനീതിയുടെ വർണ്ണാഭമല്ലാത്ത മുഖം തിരിച്ചറിയാറാവുന്നത്‌, വാപ്പാ ഞങ്ങളെയെല്ലാവരെയും നിർബ്ബന്ധപൂർവ്വം പങ്കെടുപ്പിക്കുമായിരുന്ന കുടുംബ സദസ്സുകളിൽ നിന്നാണു. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും, പരാതികളും സദസ്സിൽ അവതരിപ്പിച്ചുകൊള്ളണമെന്നാണു നിയമം. അമ്മുച്ചേച്ചിയുടെ പാചകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികൾ, ഞങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള പിണക്കങ്ങൾ, സ്കൂളിലെ പ്രശ്‌നങ്ങൾ, ‌ ഉമ്മക്ക്‌ വീടിന്റെ നടത്തിപ്പിൽ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ – എല്ലാം ചർച്ചയ്ക്കു വരും. തീരുമാനങ്ങളും, കരാറുകളും അവിടെ അംഗീകരിക്കപ്പെടും, ഒരുവേള അടുത്ത സദസ്സുവരെയേ അവയ്ക്ക്‌ ആയുസ്സുണ്ടാവുകയുള്ളുവെങ്കിൽക്കൂടി.

ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ കുടുംബ സദസ്സുകളെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോൾ വാപ്പായുടെ ഉൾക്കാഴ്ച്ചയുടെ മാനം കൂടുതൽ വ്യക്തമാവുന്നു.
കുടുംബമായാലും, ഇനി രാഷ്ട്രമായാലും ശരി, മേലേത്തട്ടിലുള്ളവർ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കും മുൻപ്‌, പ്രത്യക്ഷമായോ, അല്ലെങ്കിൽ പരോക്ഷമായോ, ആ തീരുമാനങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ കടമപ്പെട്ടവരുമായി ചർച്ചകൾ നടത്തുകയും, അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക്‌ അർഹമായ പ്രാതിനിദ്ധ്യം നൽകുകയും ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ? മറ്റ്‌ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഇമ്മട്ടിലുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് നാം സ്വമേധയാ വിട്ടുനിന്നാൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശവും, അധികാരവും നാം മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ ഏൽപ്പിച്ചുകൊടുക്കുകയാണെന്നാണു അര്‍ത്ഥം. അതിനു നാം നിന്നു കൊടുക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന തീരുമാനം നാം സ്വയം എടുക്കേണ്ടതാണു. വാപ്പാ ഞങ്ങൾക്കു തന്ന ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട സന്ദേശവും ഇതു തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

~ ‘കേരള കൗമുദി’, ആഗസ്റ്റ്‌ 24, 2019.

0

You cannot make the man you love happy if you are not happy yourself

Thanks to Marlene Dietrich’s daughter, Maria Riva, a set of 30 unpublished letters and telegrams exchanged between Ernest Hemingway and her mother were released in 2007 by the Kennedy Library in Boston. Riva, had wanted the letters to be kept under wraps for 15 years after her mother’s death.

The American-German pair first met on the New York-bound liner Île de France in 1934 and went on to enjoy a lifelong friendship. Although their letters to each other were full of feelings for each other, they never became lovers, with Hemingway once calling them ‘victims of un-synchronized passion’. “Those times when I was out of love, the Kraut was deep in some romantic tribulation, and those occasions when Dietrich was on the surface and swimming about with those marvellously seeking eyes, I was submerged”.

In one of her letters, Dietrich addressed Hemingway as “Beloved Papa”, and continued: “I think it is high time to tell you that I think of you constantly. I read your letters over and over and speak of you with a few chosen men. I have moved your photograph to my bedroom and mostly look at it rather helplessly.”

Their letters reveal the insecurities and fears of both, and frequently touch on Hemingway’s lifelong fight against depression. “Toi and moi have lived through about as bad times as ever were,” he wrote in June 1950. “I don’t mean just wars. Wars are spinach. Life in general is the tough part.”

In her memoir Dietrich recalled, sitting in the window sill of her hotel room what he had said, ‘always remember, you cannot make the man you love happy –even if you fulfill all his wishes- if you are not happy yourself’.

Gallery
0

Wither Smoldering Embers

After over three decades, some of us old buddies reconnected over the Internet. During the catching-up process, I found out that Gangadharan chettan (chettan: elder brother) was presently in Kuala Lumpur, trying to come to terms with his dementia. His condition suddenly worsened a couple of weeks ago, to the point where he could not recognize either of his daughters. Frankly, I did not wish to judge his daughters for moving their father into a care home; they might have had their reasons – perfectly valid grounds that I am unaware of. Time must’ve been taking its toll on me too, if not then how come I did not think about Vimala chechi (chechi: elder sister) before. I felt numb when I was told she was long gone.

When I was in class X in St. Joseph’s, she too was a regular, boarding the 4:10 pm Palkulangara bus from General Hospital junction. She was a resplendent young woman who always wore half-sarees of pastel shades with floral patterns and also a Kindergarten teacher at Holy Angels. There were days when Vimala chechi will be held up in teachers’ meetings, and reached the bus stop just in time, before the bus conductor sounded the double bell signalling to the driver that it was all good to take off. On such occasions, I would become all chivalrous and give way to her to board the bus before me. When it was time for me to get down and as I moved past her, she offered me a half-smile in acknowledgement, the rest of which she retained for herself or perhaps for someone more important. During Q2 of that year I left school, and my parents enrolled me in a university sixty-five kilometers away, as we shifted residence to our suburban ancestral home. With that, St. Joseph’s, Holy Angels, the bus stop in General Hospital junction, the olive-green Merc. & Leyland buses ploughing the Palkulangara route with the twilight recocheting over their front-glasses and …, and the rest faded into my past.

The next I heard about Vimala chechi was, years later, somebody in our group mentioning Ganngadharan chettan and her as a couple. I cannot recall why we did not attend their wedding. However, about a week after the ceremony, we invited them for dinner at Xavier’s restaurant opposite to Sivan’s Studio, between Statue and Pulimood junctions. Dinner was an elaborate seven-course affair. My previous escapade with knife and fork was confined to juggling between cutlets or omelettes in popular restaurants like the Indian Coffee House. When it came to meat, I began fumbling, mainly because I was holding the knife in my left hand rather than the right. Nobody noticed my dilemma except Vimala chechi who sat next to me. I still recall her reassuring smile as she looked at my plate and then my face. To my great relief, she then made a benevolent disclosure that her palate cannot relish good food unless eaten by hand and cast aside the knife and fork from her plate. When I got a chance, I gratefully squeezed her fingers under the table and whispered ‘thank you’. Her smile this time was not the old-half-smile, but one that appeared in full blossom as if newly sprung in June.

Our English teacher in classes IX and X was Fr. J C Kappen. He was quite candid in his approach and tried to implement modern teaching methods that didn’t quite go down very well among us. Yet he wielded a great deal of influence amidst his students. In the evening of the final English exam. I went to see him in his cubby hole office with an autograph book in hand. After going over the question paper with me, he wrote in the calico bound small rectangular book: ‘Always remember that there’s a very fine line between loving life and being greedy for it.’

O, wither smoldering embers.

Gallery
0

Kirk Douglas is Gone too

February 6: Kirk Douglas (103) one of the great stars of Hollywood during its golden era is no more. The pix shows him beside the self portrait of the fabled Dutch painter Vincent van Gogh, during the shooting of ‘Lust for Life’ (1956) that fetched him an Oscar nomination.

Kirk Douglas was born Issur Danielovich Demsky to penniless Jewish immigrants in the city of Amsterdam, New York state, in 1916. His father had fled Russia to escape conscription into the Tsar’s army.

One of seven children, he sold snacks to local mill workers to earn enough money to buy food and in his autobiography claims to have had more than 40 jobs before joining the American Academy of Dramatic Arts and realizing his dreams.

Since the 1950s Hollywood establishment was using screen writers and artists, who had alleged communist sympathies, paying them pennies on the dollar, and not allowing them to use their real names. Douglas thought it was absurd. He had enough star power at that point which was why he could make a decision to hire the blacklisted Dalton Trumbo to rewrite the script of his, arguably most popular movie, ‘Spartacus’. He also threw his weight around to make sure Trumbo got the credit he deserved. It was a huge statement making a profound impact on the establishment. The breaking of the blacklist was perhaps the most radical thing that happened in Hollywood’s history.

https://m.youtube.com/watch?v=uCo4Y721IYg

Gallery
0

One of the Last Samurais

Way back during my tryst with journalism, Mani sir was my Editor, though my actual mentors were P K Balakrishnan sir, S Jayachandran sir and G Venugopal sir. Even after becoming a fortune hunter in the shifting sands of Gulf, at his insistence I used to write a monthly feature titled “Letter from Gulf” in ‘Kala Kaumudi’ that had ran for quite some time.

Years later, a week after I got married, my father took his daughter-in-law and me before an ailing K Sukumaran sir (Mani sir’s father). As the old connoisseur was trying to find out more about ‘Assumption College’ and some of her teachers from my wife, Mani sir came in with with a double column news print of the next day’s editorial. Before he left Mani sir told my father that all three of us will have dinner at his Kumarapuram home the next day.

While Kasthuri chechi was serving us ‘chappathi’ and ‘veg. kurma’ at the designated time the next day, then-chief minister A K Antony called Mani sir proposing that they meet right away. Apologising, Mani sir left abruptly. However, before he left, he hugged me and blessed my wife placing his palm over her head.

Since then so much of water flowed under the bridge without letting us meet again. May be because he was the eldest, with the true spirit of journalism in his veins, life became harder for him than it was for some of his family members. Lately, among other things, Mani sir was coming to terms with a problem in his vision. Last September when I was speaking with Kasthuri chechi over the phone, he was trying to read the morning newspapers with the help of a magnifying glass. He was one of the last Samurais who didn’t deserve what he got.

Gallery
0

Cliffhanger

Though it was winter, the weather forecast said ‘bright and sunny’. So he set out to conquer the cliff. He felt gratified when he reached the top. He ate, rested for a little while, took a few pix for his wife, who wasn’t comfortable about his stunt that day.

Then he began to descend with the help of his harness and holding tightly on to his climbing rope. Half way through, all of a sudden, it began to snow heavily which made his climb down extremely difficult. Soon, like a huge bear on its hind legs, night fell. The cold was biting. To make matters worse there was no visibility.

Yet, he continued with his downward journey inch by inch. After a while he was completely exhausted. He felt he could not make it any further.

Then he began to pray: O my Lord, please be merciful, and take me to the ground.

A little while later, he heard a voice out of nowhere: Stop holding on to the rope, leave it.

But he thought, how can I do that, and held on to the rope more tightly.

The next morning, people saw a frozen dead man holding on to a climbing rope, just one metre above the ground.

Gallery
0

One Road and Many Shadows

When I’d hand over the offering to Omar kakka, I always noticed that the veiled shadow of anger would disappear from those piercing eyes. Was he feeling obliged, to me, or to my father, or to Rawther or to the sacrificed goat? This life isn’t for everyone, because it is harder on some than it is on others…      Read More...

From an anthology of short stories / Published by: Impish Lass Publishing House (Mumbai)  

On our return journey from school in the afternoons, by the time the paddy field came into view, my class mates would part ways heading straight, leaving me alone before the green meadow. On the left stood a plateau which one cannot exactly call a hill, but high ground at most. On either side of the ground stretched long rows of sesame hulls, left overs of the actual crop. Once the rainy season has ended, there grows some crop or the other every year. Someone will lease the land for cultivation from the Jama’at committee each year.

At the slope on the other side stood a small building with a dome on its top which served as the primary religious education centre, otherwise known as the ‘othupalli’. Early each morning, before school, children would come to the ‘othupalli’ to read tongue twisting verses from the Holy Book. While the children recited the verses in a chant-like intonation, their teacher, ‘mollakka’, would walk around observing his students closely, as he turned in his hand the soft round surface of the cane over its entire length. ‘Mollakka’ would allow each student a time-frame to learn each lesson. At the end of the cut-off period, each student was expected to recite the lesson he or she had learnt. Oftentimes ‘mollakka’ did not spare the defaulters, nor did he consider giving them a second chance, and the cane would swing into action making an ‘uff’-sound as it whipped the air before it landed on its target. Mollakka’s wife, Pathumma thatha  had already borne eight children and awaited the arrival of the ninth. There were hushed whispers doing the rounds among the children in the ‘othupalli’ that Pathumma thatha only had to be sleeping anywhere in the house where Mollakka’s path crossed and the outcome would be evident in nine months.

Behind the ‘othupalli’ lived the ‘boogeyman’ in a make-shift shed outfitted with bamboo poles and braided coconut leaves that stood firm challenging the howling north wind and the heavy downpours. As a matter of fact, Omar kakka was mollakka’s younger brother. The reason why he was referred to as mad-Omar remained beyond my comprehension. Omar kakka was a tall lanky man with a thick crop of salt and pepper hair that he cut himself to the shortest possible length either using a razor blade or a quarter inch narrow, multi-purpose foldable pen knife with a ceramic handle. The slightly angular shape of his frame gave most people in our village the wrong impression that he was a hunch-back.

Even those who knew that he was actually not, later convinced themselves he was one. Omar kakka was always dressed in a thin cotton towel that covered his body from his waistline to slightly below his knees, which also revealed his striped under-garment. He bathed several times a day in the near-by canal wearing the towel he always wore; perhaps that was the only piece of clothing he owned; perhaps he hung it out to dry at night when no one was around. He hardly spoke to anyone and seldom moved out of the area surrounding the ‘othupalli’. But whenever he did, he carried with him a back-pack made of jute. Children spoke among themselves in muted tones that he would drug little children, dump them in his back-pack and sell them to gipsies in far-off places who forced them into begging. Generally, he cooked for himself. His kitchen utensils consisted of three rock splinters of even height, a round aluminium vessel with a narrow neck and a wooden spoon. He prepared everything, from steaming tea leaves to boiling rice, using this paraphernalia. He cooked meat only once or twice a year, a luxury he owed to my father.

As a memorial service to Prophet Ibrahim’s commitment to God by almost sacrificing his son Ismael, every year on Eid-al-Adha, our neighbour Kassim Rawther sacrificed a lamb in his backyard. Eid fell on the 10th day of the month of Dul-Hijjah per the Arabic calendar. From day one of the month until the Eid prayers were over on the 10th day, Rawther would neither manicure his nails nor shave or trim his hair, which formed part of the rituals relating to his intention to sacrifice the animal. After all the children in the neighbourhood had assembled in his backyard to witness the sacrifice, Rawther would tell us that it was only the sanctity of his intention that mattered to God, and not the flesh or blood of the slaughtered animal. Once his brief lecture concluded, ‘mollakka’ would take over by chanting prayers while he approached the sacrificial animal. Rawther’s youngest son, Ajmal, by far the fairest among us all, with wavy brown hair and steel grey eyes, would feed the goat a few jack fruit tree leaves and water, its last breakfast. ‘Mollakka’ would then grab the lamb by its jaw and thrust the sharp blade of the large kitchen knife into its jugular. What fragments of thoughts could have flashed through the animal’s mind, if at all it had one? Would it be able to relate to the fact that its own sacrifice is the noblest way of reaching out for an altruistic purpose? Admittedly, the gush of blood from the lamb’s severed neck was not a delightful spectacle to witness, yet on the morning of every sacrificial Eid, I went to Rawther’s back yard with the other children.

Traditionally, the meat was divided into three portions: one for the poor, one for friends and relatives and the last portion for the family. Later, when our share arrived neatly wrapped in a banana leaf, I requested my father permission to deliver it to Omar kakka. He granted my wish without hesitation with the laughing remark, “Let Omar too celebrate Eid.” He would also press a one hundred rupee bill into my palm and whisper, “Go get some for us from Plamoodan’s slaughterhouse.”

When I’d hand over the offering to Omar kakka, I always noticed that the veiled shadow of anger would disappear from those piercing eyes. Was he feeling obliged, to me, or to my father, or to Rawther or to the sacrificed goat? This life isn’t for everyone, because it is harder on some than it is on others.

At times, some mischievous children would dare Omar kakka by pelting pebbles at him. On most occasions, he did not respond. Whenever the children imagined that he had looked up angrily at them baring his sharp front teeth, they would call out ‘mad-Omar’ and run as fast as they could.

Every morning ‘mollakka’ would give Omar kakka a one rupee coin to cover his daily expenses. It was rumoured that Omar kakka had attended some ‘family planning’ camp in the adjoining state and undergone sterilization. In exchange, he had become richer by three hundred and fifty rupees and a plastic bucket, both of which he handed over to his elder brother. Was the new orange bucket found near the well where ‘mollakka’ and his students performed ‘ablution’ (cleansing process before prayer) been part of the bargain for Omar kakka’s manhood? People gossiped that ‘mollakka’ never did any favour to anyone, not even to his siblings. On most days when I opened the tiffin box that Nachiamma, the maidservant in our house, had packed for me, I felt like puking, as I recalled her short thick fingers and square nails under which were accumulated globs of dirt. But I never complained to my mother. Nachiamma was quite old. She walked with a slight tilt to her left and her eyesight was failing. She formed part of the dowry my mother had brought along after marriage. In her present state of health, it was unlikely that anybody would be generous enough to hire her. Fortunately, I found a culvert with only a couple of loose rocks in place of its long-standing parapets right before I reached the paddy field. On school days the culvert would gobble up my emptied tiffin before I reached home.

Children in the village considered Omar kakka as a boogeyman. Some women even used Omar kakka’s fictitious reputation to intimidate their children when they refused to eat or go to bed on time. However, it did not keep me from being overly curious. When I first prowled the surroundings of the ‘othupalli’ he did not even glance at me. On one occasion I caught him outside, beside a neem tree. He was brushing his teeth with a neem’s stem after his afternoon nap. I appeared to have caught Omar kakka off-guard because children never approached him at such proximity. When he smiled, I noticed his yellow teeth. “Are you not afraid”, I could read his question between his raised eyebrows. When my response was a cautious smile, he too smiled back showing more yellow teeth.

I stopped emptying Nachiamma’s lunch under the culvert. Now that I was familiar with his routine, the next day I arrived early while he was snoring in his nap. I left Nachiamma’s lunch packet beside his rock-splinter-oven. The successful execution of my strategy lasted only two more days. On the fourth day when the sleeping Omar Kakka’s hand extended to reach my arm, I almost screamed, and I felt all the blood from my face had drained out. He had caught me red-handed, yet that broke the ice.

As I became a regular at his lodging, Omar kakka found Nachiamma’s lunch more sumptuous than any meal he had ever tasted. After he’d washed up, he would light a ‘beedi’, or rather a half-‘beedi’ most of the times, and then begin our story-telling sessions. Omar kakka turned out to be a universal storyteller, be it the emergence of Cleopatra out of the carpet-roll before the invading Roman general, or tales of local heroes/heroines, his tell-tale sagas would transport me through unheard of horizons across the vast Arabian and Persian deserts. Among them all, the one I loved most was the story of Sohrab and Rustom. When the story began to unfold through the coarse but unpretentious voice of Omar kakka, the labyrinth of high land, rows of sesame hulls, ‘othupalli’ and the green meadow slowly disappeared from my line of vision. The armies of Persia and Turan were preparing for battle. To avoid massive bloodshed and regain the confidence of the Turan army, Sohrab decides to fight Rustom in single combat. Sohrab knew that his father’s name was Rustom. Yet, he was unaware that the man he was going to wrestle with was his father. The father and son fought each other for what seemed like an eternity, neither knowing the true identity of his challenger. As the bout proceeded it began to wear down the older man. In Persia he was a legend in his own right. Fearful about his reputation, he wanted to end the fight quickly and stabbed Sohrab straight through the heart. It was then that Rustom identified the necklace on Sohrab’s chest: the same necklace that he had given to the princess before he left her kingdom with his missing stallion several years ago. He had also made her promise that if she bore him a boy, she would ensure that the boy wore the necklace as a token from his father. Upon hearing of the untoward fight between the father and the son, Sohrab’s mother rushed to the battlefield; however, she arrived too late. Heart-broken, she could only watch through teary eyes her son lying dead in his grieving father’s arms. Only when Omar kakka’s voice had fallen silent did I return from the castles of sand to the ramshackle living quarter of my storyteller.

When I returned home that evening I felt my entire body burning. My mother found my eyelids were drooping and came close to feel my forehead and throat. She told Nachiamma to prepare some chicken soup for me and asked my father to take me to the indigenous doctor in our neighbourhood. Gopalan kaniyan, diagnosed me with chicken pox.

The following three weeks I was confined to the bed in the smallest room in our house between the master bedroom and the dining area. The only window in the room opened to the pathway that extended to the entrance of our house. I watched people’s feet, cat’s paws, and bicycle tyres moving across through the three-inch rectangular gap at the bottom of our gate. The vesicles on my chest, hands and legs burst as I scratched them with my fingernails, eventually extending the healing period. None except my mother dared to come near me for fear of catching the contagious illness. As I lay alone in the bed staring at the wooden ceiling through the thin grey veil of incense smoke, I thought of Omar kakka. Omar kakka was a lonely soul living all by himself in the wilderness of the high ground. What would he have eaten without being served Nachiamma’s tiffin? Lately, Omar kakka had started standing outside his shed awaiting my arrival. Was it only for the food I brought in the tiffin box or did he secretly cherish the moments of togetherness he had not experienced for a long time. May be he was hoping to reap what he didn’t sow.

On the morning of the first day to school after my illness, I noticed ‘mollakka’ standing with two other men in front of the shed where Omar kakka lived. As I was already late for school I ran off without bothering much about what those men were doing outside Omar kakka’s encampment.

While I was returning that evening I wondered what story Omar kakka would have ready for me. The orange bucket lay on its side beside the well making a hissing noise when the wind hit its broken bottom. As I approached Omar kakka’s house, it appeared deserted. I pulled at the cluster of coconut leaves and bamboo sticks in place of the only door to the shed. It opened wide. But there was no trace of Omar kakka. Except for the empty coir cot and the plain clothing line, the inside appeared neat and tidy, as if Omar kakka had never lived there. Where could he have gone? When I heard approaching footsteps, I turned back to find ‘mollakka’ standing there like a lost child. He was not the cold, unemotional and manipulative man everyone thought he was. I came looking for one and ended up with another. The words tumbled out of his mouth as if he had learned them by rote, “He got chicken-pox, but he didn’t know. He used to take bath morning and evening as usual, and it got worse. Gopalan kaniyan’s tincture did not help, and he died last night. There was no one for whom we should have waited, and we buried him right before noon prayer.”

The sky was seamless, but the orange from the twilight was eating up its blue. With ‘mollakka’ no one could tell, yet from behind those impassive muscles lining his face something sober began melting into his eyes.

I did not know how to respond. I ran across the paddy field towards home. I did not go to the kitchen for the usual banana fry and glass of Horlicks Nachiamma would have kept ready for me. But no one noticed. I threw my books over the small study table and tried to sit there alone for a while. My mother walked past the veranda before the study room. I was afraid she would ask me whether I had had my malt drink. I felt restless. I walked towards the backyard and sat over the wooden plank of the swing hung from the tamarind tree branch. Some people, like flowers, sprouted in your life without you being aware of them. Was endearment a hurtful slip-up? Was happiness evil? I was experiencing the pain of losing what I had liked very much for the first time. It was not that I always got what I had wanted. But until now I had never been in a situation where I lost something that I had treasured so much. It happened so unexpectedly that I felt the soil giving way from under my feet. I hoped that if only the world stopped in its track at least for a second, but it didn’t.

For how long did I sit there looking at the distant skyline through the tamarind leaves, I had no idea. A cool breeze rustled my unruly hair and gently caressed my cheeks. Sometimes one got tired of being strong too. The sun had conveniently chosen to disappear beyond the horizon. The gold in the sky had made way for pink and purple. From above the branches of the tamarind tree, the night was steadily descending like a bear on its hind legs. A pale, but splintered quarter moon showed up in the eastern sky. Was a tear or two threatening to roll down from my eyes? Was that the reason why the moon now appeared in broken bits? I felt drained and fidgety. A rooster crowed from its shelter in Kassim Rawther’s house. I heard Nachiamma calling out my name. I ran towards the house.

⃞⃞⃞⃞⃞

 

 

Gallery
0

Thirlmere Lakes National Park

01

020304050607

About 70 Kilometers South-West of Sydney, past the small town Picton, the Queen Victoria Park and an expanse of pastureland grazed by domestic horses and livestock, is Thirlmere. Close on its heels to the West is the Thirlmere Lakes National Park which has found its place in UNESCO’s World Heritage list (under the area Greater Blue Mountains). Apart from the trekking woods, the main feature of the park is three fresh water lakes – Gandangarra, Werri-Berri and Couridjah. These lakes are thought to have formed around 15 million years ago by geological activity, that cut them off from the local river system. The surrounding habitat is forest, spread out over 6 Sq Kilometers dominated by trees like rough-barked Apple, Sydney peppermint and red bloodwood, ideal for trekking, birdwatching and even barbecues. The Heritage Pump Station also sits about a Kilometer into the woods with a bit of locomotive history. In the not too distant past the Pump Station delivered water to Couridjah to replenish the steam locomotives on the old Southern Railway line after their long haul up the steep grade from Picton. The restored sandstone heritage pump house is the only remaining paradigm of a building of its kind.

Gallery
0

Autumn of the Patriarch

Gabo1

Gabo2

Gabriel Garcia Marquez
(6 March 1927-17 April 2014)
The first sentence of One Hundred Years of Solitude has become one of the most famous opening lines of all time: “Many years later, as he faced the firing squad, Colonel Aureliano Buendia was to remember that distant afternoon when his father took him to discover ice.”
Garcia Marquez was born in Aracataca, a small town near Colombia’s Caribbean coast, on March 6, 1927. He was the eldest of the 11 children of Luisa Santiaga Marquez and Gabriel Elijio Garcia, a telegraphist and a wandering homeopathic pharmacist. Right after his birth, his parents left him with his maternal grandparents and moved to Barranquilla to open a pharmacy. He spent 10 years with his grandmother and his grandfather, a retired colonel who fought in the devastating 1,000-Day War that hastened Colombia’s loss of the Panamanian isthmus.
His grandparents’ tales provided grist for Garcia Marquez’s fiction and Aracataca became the model for ‘Macondo,’ the village surrounded by banana plantations where ‘One Hundred Years of Solitude’ is set. “I have often been told by the family that I started recounting things, stories and so on, almost since I was born _ ever since I could speak,” Garcia Marquez once told an interviewer.
Sent to a state-run boarding school just outside Bogota, he became a star student and voracious reader, favoring Hemingway, Faulkner, Dostoevsky and Kafka. He published his first piece of fiction as a student in 1947, mailing a short story to the newspaper El Espectador. Garcia Marquez’s father insisted he study law but he dropped out, bored, and dedicated himself to journalism.
In 1954, Garcia Marquez was sent to Rome on a newspaper assignment. There he studied cinema, a lifelong love. He later moved to Paris, living among intellectuals and artists exiled from the many Latin American dictatorships of the day. Heavily influenced by the work of William Faulkner, he wrote his first novel at the age of 23 although it took seven years to find a publisher.
His flamboyant and melancholy fictional works _ among them ‘Chronicle of a Death Foretold,’ ‘Love in the Time of Cholera’ and ‘Autumn of the Patriarch’ outsold everything published in Spanish except the Bible. The epic 1967 novel ‘One Hundred Years of Solitude’ which took him 12 months to write sold more than 50 million copies in more than 30 languages.
In 1982 Garcia Marquez received the Nobel Prize for Literature. He received praise for the vibrancy of his prose and the rich language he used to convey his overflowing imagination.
In his acceptance speech Garcia Marquez described Latin America as a “source of insatiable creativity, full of sorrow and beauty, of which this roving and nostalgic Colombian is but one cipher more, singled out by fortune.”
In 2006 Aracataca’s mayor made a failed proposal to rename Garcia Marquez’s birthplace after Macondo, the fictional setting for the writer’s most famous work, One Hundred Years of Solitude.
In 2012 Garcia Marquez’s younger brother Jamie said the writer was suffering from dementia. The Nobel prize winner made few public appearances since then and until his death in April 2014.

Gallery
0

Beppur Sultan

Basheer

നീയും ഞാനും എന്നുള്ള യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന്, അവസാനം നീ മാത്രമായി അവശേഷിക്കാൻ പോകുന്നു, നീ മാത്രം..

യാത്രയ്‌ക്കുള്ള സമയം വളരെ അടുത്തു കഴിഞ്ഞു.
പെയ്യുവാൻ പോകുന്ന കാര്മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഈ ഓർമ്മ എന്റെ അന്തരംഗം പൊട്ടുമാറ് വിങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

ഈ വാസ്തവം എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാരും അറിയുന്നില്ല. പണ്ടേ പടി അവർ എന്റെ അടുത്തു വരുന്നു, തമാശകൾ പറഞ്ഞ് അവരെ ചിരിപ്പിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നു.

അവർക്കു വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ തമാശകൾ ഞാൻ പറയുന്നു, അവരോടൊപ്പം ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ ചിരിക്കകത്തുള്ള ദുഃഖത്തിന്റെ മുഴക്കം അവർ കേൾക്കുന്നില്ല.